Het gaat erom wat je kindje voor je betekende, niet hoe lang het bij je was.
Wat mij toen hielp, waren de gesprekken met degenen die het herkenden en mijn verdriet echt erkenden.
Hieronder de drie voornaamste inzichten die mij en anderen hebben geholpen in dit proces:
Wees mild voor jezelf
Ondanks dat je omgeving lijkt te verwachten dat je de draad gewoon weer oppakt, mag het verdriet er nog steeds zijn. Rouw is een proces van vallen en opstaan. Alleen jij kunt voelen wanneer het verdriet een plek heeft gekregen.
Jullie blijven verbonden
Je kindje heeft altijd een plek in je leven, ook al is het er niet meer. Een symbool, een doosje met herinneringen, een ritueel zoals een boompje planten of je kindje jaarlijks herdenken zorgt dat het gevoel van verbondenheid behouden blijft.
Praat erover en zoek verbinding met mensen die je begrijpen,
een vriendin, je partner of iemand die hetzelfde heeft meegemaakt. Soms helpt het juist om buiten je vertrouwde kring steun te zoeken. Het gaat niet alleen om je verhaal vertellen, maar ook om gehoord, begrepen en gesteund te worden.
Je hoeft het niet alleen te doen.
